« پس حمد خداوند را بجاى آورد و ثناى او بگفت ، و سپس فرمود : امّا بعد ، اين شدّت و بلائى كه بر ما فرود آمده است ، شما در مرأى و مَسمع خود مىبينيد ؛ دنيا و جريان امور روزگار واژگونه شده و چهره زشت و كريه خود را نشان داده است . نيكوئيهاى دنيا همه پشت كرده‌اند ، و دنيا بر همين روش شتابان مىگذرد ؛ و چيزى از آن نمانده است مگر اندكى كه مانند قطراتِ آب در ته ظرف جمع شود ؛ يا زندگى پست و ناچيزى كه چون چراگاه دِرو شده ، خراب و درهم باشد . آيا نمىبينيد كه به حقّ عمل نمىشود ؟ ! و از باطل جلوگيرى به عمل نمىآيد ؟ ! و در اين صورت حتماً بايد مؤمن حقّ جو ، طالب ديدار خدا و لقاى حقّ بوده باشد . من مرگ را جز سعادت نمىبينم ، و زندگى با

--> محبّ الدّين طبرى در « ذخآئر العقبَى » ( ص 149 ، طبع قدسى قاهرة ) و نيز از علّامه باكثير الحضرمىّ در كتاب « وسيله المَال » ( ص 198 ، نسخه خطّى كتابخانه ظاهريّه دمشق ) و نيز از زبيدى در « الإتحاف » ج 10 ، ص 320 ، طبع مطبع سمينيّه در مصر .